apropos

Με τον όρο κλιματική αλλαγή αναφερόμαστε στη μεταβολή του παγκόσμιου κλίματος και ειδικότερα σε μεταβολές των μετεωρολογικών συνθηκών που εκτείνονται σε μεγάλη χρονική κλίμακα. Τέτοιου τύπου μεταβολές περιλαμβάνουν στατιστικά σημαντικές διακυμάνσεις ως προς τη μέση κατάσταση του κλίματος ή τη μεταβλητότητά του, που εκτείνονται σε βάθος χρόνου δεκαετιών ή περισσότερων ακόμα ετών. Οι κλιματικές αλλαγές οφείλονται σε φυσικές διαδικασίες, καθώς και σε ανθρώπινες δραστηριότητες με επιπτώσεις στο κλίμα, όπως η τροποποίηση της σύνθεσης της ατμόσφαιρας. Στη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές (UNFCC), η κλιματική αλλαγή ορίζεται ειδικότερα ως η μεταβολή στο κλίμα που οφείλεται άμεσα ή έμμεσα σε ανθρώπινες δραστηριότητες, διακρίνοντας τον όρο από την κλιματική μεταβλητότητα που έχει φυσικά αίτια.

πηγή: Wikipedia

Blog Action Day

«Για πρώτη φορά στη ζωή σου αντικρίζεις το φως στο τόπο εκείνο που σε έχουν μάθει να λες πατρίδα. Είτε σου αρέσει είτε όχι, είναι το σπίτι σου.

Όταν είσαι μικρός δε σε νοιάζουν και πολλά πράματα. Φτάνει να παίζεις με τους φίλους σου και να μην πεινάς. Ακόμα και αν πρέπει να μάθεις να δουλεύεις από αυτή την ηλικία δε σε πολυνοιάζει. Φτάνει να μη σε χτυπάνε. Να μη σε πονάνε. Να μη πεινάς.

Όταν μεγαλώνεις όμως τα πράγματα αλλάζουν. Όλα αλλάζουν. Το πώς σε βλέπουν οι άλλοι για παράδειγμα. Οι γονείς σου. Οι φίλοι σου. Η πατρίδα σου. Αλλά παράλληλα αλλάζει και το πώς βλέπεις εσύ όλους αυτούς. Το πώς αντιλαμβάνεσαι την ίδια σου την ύπαρξη. Καταλαβαίνεις την δύναμη σου. Ζυγίζεις τις δυνατότητες σου. Κάνεις όνειρα. Και αν δύσκολα τα βγάζεις πέρα, και αν πρέπει να δουλεύεις σκληρά είσαι στη πατρίδα σου. Ξέρεις τη γλώσσα. Ζεις τη κουλτούρα της. Είσαι κομμάτι της. Είσαι εν μέρη προστατευμένος. Μέσα σε αδελφούς.

Αυτά όμως αν τα βρίσκεις στο τόπο σου είσαι τυχερός.
Ναι είσαι. Όσο γελοίο και να το ακούς αυτό στο ξαναλέω: Είσαι τυχερός.

Γιατί αν στη πατρίδα σου δεν τα βρεις αυτά θα αναγκαστείς να φύγεις μακριά της. Μπορεί να σε διώξει και η ίδια. Να μη σε αντέξει. Να μη σε θέλει. Άλλοι ακόμα μπορεί να φροντίσουν για αυτό.
Μαζεύεις τα χρήματα που πρέπει δουλεύοντας σα ζώο νύχτα μέρα όσο βαστάει η καρδία σου. Δεν σε φοβίζει πια η πείνα η κούραση η μιζέρια. Τίποτα. Για να φύγεις μακριά. Για κάτι καλύτερο. Για το όνειρο σου.

Αν η πατρίδα σου δεν σε αγαπά κάποια άλλη θα βρεθεί να σε αγαπήσει. Έτσι θα είναι.

Με αυτά τα χρήματα αγοράζεις την έξοδο σου. Το ταξίδι για μια καλύτερη και πιο φιλόξενη γη. Περπατάς μέρες νύχτες πεινασμένος κουρασμένος για το ραντεβού με το κάθαρμα που σου υποσχέθηκε να σε βοηθήσει. Συνήθως είναι πατριώτης σου. Σε στοιβάζει σα ποντίκι μέσα σε ένα φορτηγό, μια βάρκα.

Το ταξίδι. Στο φως.

Αν είσαι τυχερός και δεν πνιγείς, δεν σε πυροβολήσουν, δεν σε συλλάβουν και σε απελάσουν, θα δεις το φως.

Και την ημέρα που θα το δεις θα είσαι ευτυχισμένος Θα αισθανθείς δυνατός. Ένα νέο ξεκίνημα. Μια νέα γη. Η δική μου πατρίδα.

Θα παλέψεις αλλά θα τα καταφέρεις. Διάολε αφού τα κατάφερες, μέχρι εδώ. Την ημέρα αυτή θα είσαι ευτυχισμένος. Αλλά μόνος. Και ας είναι και άλλοι πατριώτες σου μαζί. Είσαι μόνος. Μετά θα καταλάβεις ότι είσαι και ξένος. Η ίδια η πατρίδα μου θα σου δώσει να καταλάβεις ότι είσαι ξένος.

Ας είσαι και καλός άνθρωπος, ας είσαι και κάθαρμα η πατρίδα μου έχει τον τρόπο της να σε γδύσει, να σε γονατίσει, να σε ξεφτιλίσει τόσο αποτελεσματικά όσο και η πατρίδα που άφησες. θα σε κόψει και θα σε φέρει στα μέτρα της για να ταιριάξεις.

Είτε σου αρέσει είτε όχι εδώ δεν είναι το σπίτι σου.
Να ήξερες πόσες φορές θα το ακούσεις αυτό.

Οι πατριώτες μου έχουν τα δικά τους προβλήματα για να ασχοληθούν και με τα δικά σου. Ελάχιστους θα τους ενδιαφέρει να σε βοηθήσουν. Είναι τόσοι λίγοι που θα αργήσεις να τους βρεις. Ίσως ποτέ να μη τους βρεις.

Όχι δεν θα λες. Θα πρέπει να αποδείξεις στους πατριώτες μου ότι αξίζεις να είσαι ανάμεσα τους. Αξίζεις να ζεις σαν άνθρωπος ανάμεσα τους. Θα πρέπει να μάθεις να δουλεύεις πιο σκληρά από ότι έχεις δουλέψει ποτέ. Να μην αρρωσταίνεις. Να αντέχεις τη κοροϊδία. Θα πρέπει να μάθεις να σκύβεις το κεφάλι. Να ανέχεσαι να σε εκμεταλλεύονται. Να πληρώνεσαι με όσα θέλουν να σου δίνουν. Να πληρώνεις φόρους. Κάθε τρεις και λίγο να αποδεικνύεις το αυτονόητο στις εκάστοτε υπηρεσίες της πατρίδας μου.

Ότι είσαι άνθρωπος και συ. Ότι προσφέρεις και συ σε αυτή τη γη. Σχεδόν πάντα, περισσότερα από τους πατριώτες μου. Και κάτι σου αναλογεί.

Αξιοπρέπεια. Μία λέξη απλή. Και όμως τόσο σημαντική. Έχεις μάθει να είσαι μόνος έχεις μάθει να ζεις με αυτό. Δεν μπορείς όμως να ζεις χωρίς Αξιοπρέπεια. Άλλωστε γιατί να φτάσεις τόσο μακριά χωρίς να καταφέρεις να ζήσεις με Αξιοπρέπεια.

Αν αντέξεις θα την κερδίσεις. Και θα το δουν και οι άλλοι. Οι πατριώτες μου. Και θα σε αφήσουν στην ησυχία σου. Και ίσως λίγο ηρεμήσεις. Ίσως ξαναδείς το φως. Ίσως ερωτευτείς κιόλας και αρχίσεις και κάνεις και άλλα όνειρα. Ήρεμος πια. Ίσως να μπορείς να βοηθήσεις και αυτούς που άφησες πίσω. Στη δική σου πατρίδα.

Όμως όλα αυτά αν είσαι τυχερός.

Γιατί πάλεψες για λίγο φώς και το κατάφερες να το αγγίξεις.
Γιατί το αξίζεις.

Και όμως. Όλα τέλειωσαν ξαφνικά για σένα. Κάποιο μεσημέρι, κάποιος πιτσιρικάς με στολή σε κλώτσησε στα μούτρα γιατί έτσι, κάτι βρήκε να πει ότι έχεις κάνει.
Και δεν μπόρεσε να ακούσει όταν πνιγόσουν στο ίδιο σου το αίμα τη ψυχή σου που ούρλιαζε μια λέξη : Γιατί;»

Ο Abdulkarim Yahia Idris Σουδανός πολίτης έπεσε νεκρός στις 22 Φεβρουαρίου 2008 το μεσημέρι στην πλατεία Ομονοίας. Οι φίλοι του τον αναζητούσαν για μια ολόκληρη εβδομάδα μετά. Η ελληνική αστυνομία δεν τους έδινε στοιχεία.

ΣτΣ: Το κείμενο που διάβασες το έγραψα 3 Μαρτίου 2008. Ο χθεσινός θάνατος του Κούρδου μετανάστη νοσηλευόμενος επι τέσσερις μήνες σε κώμα ύστερα από επίθεση που δέχθηκε από λιμενοφύλακες που «έκαναν την δουλειά τους» είναι άλλο ένα περιστατικό που έρχεται στη δημοσιότητα.
Τον θάνατο αυτό ακολούθησε μια άλλη περίπτωση δολοφονικής απόπειρας αυτή τη φορά. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα γλίτωσε τη ζωή αλλά της στέρησαν την εικόνα της. Κατέστρεψαν με βάναυσο τρόπο το πρόσωπο, την φωνή, τα μάτια της και ότι ακόμα μπόρεσαν. Η πατρίδα μου δεν μπήκε στον κόπο να ερευνήσει τα αίτια αυτής της επίθεσης. Να ψάξει να βρει τους φονιάδες. Δεν την ενδιέφερε καν.

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσα ακόμα παρόμοια περιστατικά δεν θα μάθω ποτέ.
Δεν μπορώ να κατανοήσω τι συμβαίνει στην πατρίδα μου.
Δεν μπορώ να σταματήσω να φοβάμαι.
Όχι τους μετανάστες.
Όχι τους δολοφόνους.
Αλλά την πατρίδα μου.

Γέμισε χρώματα η γκρίζα πλατεία Κοτζιά. Μια κίνηση πολιτών που δεν βάζει λουκέτα σε δημόσιους χώρους για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της, δεν προπηλακίζει ντόπιους και ξένους πολίτες της χώρας μας και δεν λειτουργεί με τη λογική του τραμπούκου-ρατσιστή χθες το μεσημέρι συγκέντρωσε κόσμο έξω από το δημαρχείο Αθηνών, για να διαμαρτυρηθεί για το κακό χάλι που παρουσιάζει η περιοχή του ιστορικού κέντρου.

Η κίνηση πολιτών για την διάσωση του ιστορικού κέντρου υποστηρίζει: «Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας δεν είναι πρόβλημα μεταναστών – είναι πρόβλημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας παράνομων κυκλωμάτων, με την “ύποπτη” ανοχή της πολιτείας»

Μοναδικός απών εκείνος ο οποίος έπρεπε να ηγείται μιας τέτοιας πρωτοβουλίας ίσως και σε ανωτέρους του. Η αυτού εξοχότης ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης προτίμησε τις δροσερές αίθουσες του μεγάρου του. Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά –προσωπικά έχω σταματήσει να μετράω τα ατοπήματα του- ότι ΔΕΝ είναι δήμαρχος όλων των Αθηναίων όπως είχε λυσσάξει να λέει προεκλογικά.

Απορώ να σας πω την αλήθεια πως δεν διέταξε να ακροβολιστούν δημοτικοί σύμβουλοι με αεροβόλα στην ταράτσα του μεγάρου και να πυροβολήσουν τα επικίνδυνα μπαλόνια.

ΣτΣ: Η φωτογραφία είναι του φίλου tsalapetinou στο εξαιρετικό blog του οποίου μπορείτε να δείτε περισσότερες. Επίσης διαβάστε και το σημερινό post του Προκόπη Δούκα που συμμετέχει ενεργά στην κίνηση πολιτών για την διάσωση του Ιστορικού κέντρου.

Όταν την πρωτοείδα στην τηλεόραση ήμουν πιτσιρικάς και την ερωτεύτηκα με τη μία. Οι δικοί μου είχαν φάει μια φρίκη με τους Άγγελους του Charlie και το παρακολουθούσαμε ανελλιπώς. Όπως και όλος ο πλανήτης τότε. Εύκολα κόλλαγες μαζί της. Λαμπερή, γλυκιά, sexy, γήινη γυναίκα.

Χωρίς να έχει κάνει την απίστευτη κινηματογραφική καριέρα έγινε παγκοσμίως γνωστή από τις επαγγελματικές επιλογές της. Ερμήνευσε αμφιλεγόμενους ρόλους χωρίς να ενδιαφερθεί αν χαλούσε την εικόνα της. Φτάνει που το γούσταρε. Και τους ερμήνευσε εκπληκτικά.

Βάζοντας στην άκρη προκαταλήψεις και αρνητικά σχόλια είχε τα κότσια να κινηματογραφήσει την μάχη που έδωσε για να ζήσει, αντιμετωπίζοντας τον καρκίνο που την χτύπησε το 2006.
Πριν από περίπου δύο ώρες η Farah Fawset πέθανε.
Το εκτυφλωτικό χαμόγελο της θα το θυμάμαι για πάντα μαζί με κάτι από τη δική μου εφηβεία.

Ένα από το ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Μια άψογη φωνή και μια εκπληκτική εκτέλεση από ένα live ενός Βρετανού τραγουδιστή και συνθέτη. Τον λένε Tom Baxter και είναι 35 χρονών. Το συγκεκριμένο τραγούδι λέγεται Tell her today και ο ίδιος έχει γράψει στίχους και μουσική. Συμπεριλαμβάνεται στο δεύτερο album του με τίτλο Skybound.
Η σελίδα του στο myspace είναι εδώ.

Ένας άνθρωπος κατάφερε στο σκουπιδαριό που ονομάζεται «διεθνώς» τηλεόραση να χαρίσει λίγο από τη λάμψη του απίστευτου ταλέντου του. Με 64 000 000 θεάσεις το πρώτο video στο youtube μας αποκάλυψε ένα από τα διαμάντια που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Διαμάντια όμως που η λάμψη τους δεν φαίνεται γιατί είναι πνιγμένα από τη μιζέρια και την καθημερινότητα της ζωής.
Μια γυναίκα 47 χρόνων από μια κωμόπολη της Σκωτίας η Susan Boyle μοίρασε χωρίς τσιγκουνιά το χάρισμα της σε ολόκληρο τον πλανήτη ερμηνεύοντας ένα εκπληκτικό τραγούδι το I dreamed a dream από την όπερα Les Misérables του Γάλλου συνθέτη Claude-Michel Schönberg.
Στον τελικό διαγωνισμό του τηλεοπτικού προγράμματος Brtitain’s got talent η Susan Boyle κέρδισε την δεύτερη θέση.

Αναρωτιέμαι πόσοι τέτοιοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσα μας?

ΣτΣ: Τα όσα λέει η κριτική επιτροπή γράψε τα ξέρεις που. Απλά απόλαυσε αυτή την ερμηνεία.