apropos

Με βαφτίσανε Αριστοτέλη αλλά όλοι με φωνάζουν Τέλη. Γεννήθηκα σε ένα όμορφο νησί που το λένε Κω. Όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός γιατί έχω μεγάλο ταλέντο. Πέρυσι το καλοκαίρι έκανα το ντεπούντο μου και ερμήνευσα στο σχολείο το πρώτο μου ποίημα που ήταν η Λένω Μπότσαρη. Η ερμηνεία μου ήταν συγκλονιστική. Ξεκίνησα κάπως έτσι:
«Όλες οι καπετάνισσες από το Κακοσούλι,/όλες την Άρτα πέρασαν, στα Γιάννενα τις πάνε/σκλαβώθηκαν οι ορφανές, σκλαβώθηκαν οι μαύρες.»
Και πιο κάτω είπα με δραματικό τόνο σηκώνοντας από ένστικτο το δάχτυλο μου δείχνοντας το κοινό: «Τι λέτε, μωρ’ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;/εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, η αδερφή του Γιάννη/και ζωντανή δεν πιάνουμαι εις των Τουρκών τα χέρια».
Το τι έγινε δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Οι συμμαθητές μου ξέσπασαν σε υστερικά γέλια και άρχισαν να μου πετάν ότι ζαρζαβατικό είχαν εύκαιρο. Έφαγα ένα κουνουπίδι στο κεφάλι και μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι είναι η αλήθεια, αλλά η κυρία Φωτούλα μου είπε να μην δίνω σημασία σε αυτές τις εκφράσεις του κοινού που είναι απαίδευτο. Εγώ φυσικά έβαλα τα κλάματα και η κυρία Φωτούλα, μου είπε ότι ήμουν θαυμάσιος και αν φερθώ έξυπνα μέχρι και στη Βουλή μπορεί να φτάσω να παίζω, καθότι είμαι λέει υποκριτής αξιώσεων. Ορκίζομαι να το καταφέρω αυτό και να υποχρεώσω κάποια στιγμή το κοινό μου να σκάσει από το κακό του κοιτώντας το σηκωμένο μου δάχτυλο που θα το κουνάω προκλητικά στη μούρη του. Να μη με λένε Τέλη αν δεν το καταφέρω αυτό.
Έχω έναν αδελφό μεγαλύτερο από μένα τον Αναστάση που τον αγαπάω πολύ γιατί είναι πολύ προκομμένος. Συνέχεια μου λέει ότι όταν μεγαλώσει και άλλο θα φύγει και θα πάει στο Κονγκό για να γίνει πλούσιος. Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει γιατί είναι εμπορικό μυαλό. Ο μπαμπάς όποτε τον παίρνει αγκαλιά μετά ψάχνει τις τσέπες του να δει μήπως του σούφρωσε τίποτα. Τώρα τελευταία μάλιστα ο μπαμπάς μετράει και τα δάχτυλα του να δει μήπως του λείπει κανένα οπότε μιλάει με τον αδερφό μου. Τι παράξενοι που είναι οι μεγάλοι!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε o Αναστάσης έβγαλε καλό χαρτζιλίκι φτιάχνοντας πυργάκια στην άμμο με τα κουβαδάκια μου, τα οποία νοίκιαζε σε άχρηστους συμμαθητές μου που δεν μπορούσαν να φτιάξουν μόνοι τους. Καλύτερος πελάτης του ήταν αυτός ο λαπάς ο Κωστάκης που έχουν φάει όλοι τα λυσσακά τους και λένε με βεβαιότητα ότι κάποια μέρα θα κυβερνήσει αυτό τον τόπο. Μεταξύ μας εγώ μπορεί να μην ξέρω πολλά γιατί είμαι ακόμα μικρός, αλλά αν αυτό ποτέ συμβεί η χώρα θα βυθιστεί στο χάος. Τέτοιο ζώον δεν έχω ματαξαναδεί στη ζωή μου. Η βαρεμάρα του δεν έχει όρια να φανταστείτε τρώει παγωτό και πασαλείβετε, κολλάνε πάνω του οι μύγες, τον τσιμπάνε και δεν σηκώνει το κουλό του να τις διώξει. Οι μύγες φεύγουν από πάνω του γιατί τον βαριόνται και αυτές. Σε αυτό συμφωνεί μαζί μου η κόρη του γρουσούζη, η μπατάλω η Θεοδώρα που δεν τον χωνεύει με τίποτα. Αυτήν πάλι όσες μύγες την τσιμπάνε πέφτουν κάτω ψόφιες.
Έχω δύο αγαπημένους φίλους τον Τσαμπίκο και τον Φωτη. Ο Τσαμπίκος πιστεύει πολύ στο ταλέντο μου και κανονίζει να μαζεύει κόσμο στα πανηγύρια που έρχεται να με απολαύσει να λέω ποιήματα και τραγούδια. Ο Φώτης, που ο μπαμπάς του είναι εφοπλιστής, με βοηθάει στην προώθηση της καριέρας μου. Τους αγαπάω και του δύο πολύ και όταν μεγαλώσω και αποκτήσω δύναμη θα τους βοηθήσω και εγώ. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κάποια μέρα για εμάς τους τρεις θα γράψουν όλες οι εφημερίδες της χώρας και θα αναστατώσουμε πολύ κόσμο. Έτσι γιατί μας αρέσει.

ΣτΣ: Ο μικρός Αριστοτέλης κατάφερε να γίνει κάποιος. Τα έφερε έτσι η ζωή που μαζί με την παρέα του αναστάτωσε μια ολόκληρη χώρα κουνώντας το περίφημο δάχτυλο του μπροστά από τα πρόσωπα εκείνων που ξεφτίλισε.

Τα Μπουμπουκάκια ξεκίνησα να τα γράφω στο apropos τον Σεπτέμβρη του 2007 σε μια λαμπρή ιδέα που είχα παρατηρώντας τα πιτσιρίκια φίλων μου που έπαιζαν στην γειτονιά. Τα πιτσιρίκια τα κάνω χάζι και θεωρώ ότι είναι στην ουσία σοφά. Μπορούν να μας διδάξουν πολλά. Ίσως περισσότερα από ότι εμείς αυτά.
Από σήμερα και κάθε βδομάδα ένα μπουμπουκάκι της επικαιρότητας θα αφήνει το στίγμα του σε αυτή τη στήλη. Όπως, πριν τον Αριστοτέλη έκαναν, η Σοφία, η Άννα και ο Κώστας.

Με βαφτίσανε Αριστοτέλη αλλά όλοι με φωνάζουν Τέλη. Γεννήθηκα σε ένα όμορφο νησί που το λένε Κω. Όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός γιατί έχω μεγάλο ταλέντο. Πέρυσι το καλοκαίρι έκανα το ντεπούντο μου και ερμήνευσα στο σχολείο το πρώτο μου ποίημα που ήταν η Λένω Μπότσαρη. Η ερμηνεία μου ήταν συγκλονιστική. Ξεκίνησα κάπως έτσι:
«Όλες οι καπετάνισσες από το Κακοσούλι,/όλες την Άρτα πέρασαν, στα Γιάννενα τις πάνε/σκλαβώθηκαν οι ορφανές, σκλαβώθηκαν οι μαύρες.»
Και πιο κάτω είπα με δραματικό τόνο σηκώνοντας από ένστικτο το δάχτυλο μου δείχνοντας το κοινό: «Τι λέτε, μωρ’ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;/εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, η αδερφή του Γιάννη/και ζωντανή δεν πιάνουμαι εις των Τουρκών τα χέρια».
Το τι έγινε δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Οι συμμαθητές μου ξέσπασαν σε υστερικά γέλια και άρχισαν να μου πετάν ότι ζαρζαβατικό είχαν εύκαιρο. Έφαγα ένα κουνουπίδι στο κεφάλι και μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι είναι η αλήθεια, αλλά η κυρία Φωτούλα μου είπε να μην δίνω σημασία σε αυτές τις εκφράσεις του κοινού που είναι απαίδευτο. Εγώ φυσικά έβαλα τα κλάματα και η κυρία Φωτούλα, μου είπε ότι ήμουν θαυμάσιος και αν φερθώ έξυπνα μέχρι και στη Βουλή μπορεί να φτάσω να παίζω, καθότι είμαι λέει υποκριτής αξιώσεων. Ορκίζομαι να το καταφέρω αυτό και να υποχρεώσω κάποια στιγμή το κοινό μου να σκάσει από το κακό του κοιτώντας το σηκωμένο μου δάχτυλο που θα το κουνάω προκλητικά στη μούρη του. Να μη με λένε Τέλη αν δεν το καταφέρω αυτό.
Έχω έναν αδελφό μεγαλύτερο από μένα τον Αναστάση που τον αγαπάω πολύ γιατί είναι πολύ προκομμένος. Συνέχεια μου λέει ότι όταν μεγαλώσει και άλλο θα φύγει και θα πάει στο Κονγκό για να γίνει πλούσιος. Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει γιατί είναι εμπορικό μυαλό. Ο μπαμπάς όποτε τον παίρνει αγκαλιά μετά ψάχνει τις τσέπες του να δει μήπως του σούφρωσε τίποτα. Τώρα τελευταία μάλιστα ο μπαμπάς μετράει και τα δάχτυλα του να δει μήπως του λείπει κανένα οπότε μιλάει με τον αδερφό μου. Τι παράξενοι που είναι οι μεγάλοι!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε o Αναστάσης έβγαλε καλό χαρτζιλίκι φτιάχνοντας πυργάκια στην άμμο με τα κουβαδάκια μου, τα οποία νοίκιαζε σε άχρηστους συμμαθητές μου που δεν μπορούσαν να φτιάξουν μόνοι τους. Καλύτερος πελάτης του ήταν αυτός ο λαπάς ο Κωστάκης που έχουν φάει όλοι τα λυσσακά τους και λένε με βεβαιότητα ότι κάποια μέρα θα κυβερνήσει αυτό τον τόπο. Μεταξύ μας εγώ μπορεί να μην ξέρω πολλά γιατί είμαι ακόμα μικρός, αλλά αν αυτό ποτέ συμβεί η χώρα θα βυθιστεί στο χάος. Τέτοιο ζώον δεν έχω ματαξαναδεί στη ζωή μου. Η βαρεμάρα του δεν έχει όρια να φανταστείτε τρώει παγωτό και πασαλείβετε, κολλάνε πάνω του οι μύγες, τον τσιμπάνε και δεν σηκώνει το κουλό του να τις διώξει. Οι μύγες φεύγουν από πάνω του γιατί τον βαριόνται και αυτές. Σε αυτό συμφωνεί μαζί μου η κόρη του γρουσούζη, η μπατάλω η Θεοδώρα που δεν τον χωνεύει με τίποτα. Αυτήν πάλι όσες μύγες την τσιμπάνε πέφτουν κάτω ψόφιες.
Έχω δύο αγαπημένους φίλους τον Τσαμπίκο και τον Φωτη. Ο Τσαμπίκος πιστεύει πολύ στο ταλέντο μου και κανονίζει να μαζεύει κόσμο στα πανηγύρια που έρχεται να με απολαύσει να λέω ποιήματα και τραγούδια. Ο Φώτης, που ο μπαμπάς του είναι εφοπλιστής, με βοηθάει στην προώθηση της καριέρας μου. Τους αγαπάω και του δύο πολύ και όταν μεγαλώσω και αποκτήσω δύναμη θα τους βοηθήσω και εγώ. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κάποια μέρα για εμάς τους τρεις θα γράψουν όλες οι εφημερίδες της χώρας και θα αναστατώσουμε πολύ κόσμο. Έτσι γιατί μας αρέσει.

ΣτΣ: Ο μικρός Αριστοτέλης κατάφερε να γίνει κάποιος. Τα έφερε έτσι η ζωή που μαζί με την παρέα του αναστάτωσε μια ολόκληρη χώρα κουνώντας το περίφημο δάχτυλο του μπροστά από τα πρόσωπα εκείνων που ξεφτίλισε.

Τα Μπουμπουκάκια ξεκίνησα να τα γράφω στο apropos τον Σεπτέμβρη του 2007 σε μια λαμπρή ιδέα που είχα παρατηρώντας τα πιτσιρίκια φίλων μου που έπαιζαν στην γειτονιά. Τα πιτσιρίκια τα κάνω χάζι και θεωρώ ότι είναι στην ουσία σοφά. Μπορούν να μας διδάξουν πολλά. Ίσως περισσότερα από ότι εμείς αυτά.
Από σήμερα και κάθε βδομάδα ένα μπουμπουκάκι της επικαιρότητας θα αφήνει το στίγμα του σε αυτή τη στήλη. Όπως, πριν τον Αριστοτέλη έκαναν, η Σοφία, η Άννα και ο Κώστας.

Με λένε Κώστα και είμαι από τη λεβεντογέννα Κρήτη. Όταν μεγαλώσω θα γίνω πολλά πράματα. Στόχος μου είναι να καταφέρω να με θυμούνται όλοι οι Έλληνες. Τώρα εάν θα με θυμούνται για καλό δε με πολυνοιάζει. Φτάνει να με θυμούνται.
Δεν έχω πολλούς φίλους γιατί με φωνάζουν γρουσούζη. Γιαυτό φταίει η κυρία Φωτούλα. Με έβαλε τιμωρία μια μέρα επειδή πέταξα μια πέτρα στο κεφάλι ενός συμμαθητή μου του Γιώργου και του το άνοιξα στα δύο. Από τότε έμεινε ηλίθιος από τη πετριά. Πλάκα είχε.
Εγώ βέβαια τον αδερφό του τον Ανδρέα ήθελα να χτυπήσω γιατί μου τη δίνει που με βρίζει συνέχεια και με φωνάζει “Εφιάλτη”. Όλες οι συμμαθήτριές μου τον γουστάρουν εκτός από μία τη Μαρικά που γουστάρει έμενα άλλα τι να τη κάνεις που δε βλέπεται. Σαν σαύρα είναι.
Η κυρία Φωτούλα έμαθε τι έκανα και με έβαλε τιμωρία να γράψω εκατό φορές στο πίνακα “Δεν θα ξαναβλαψω ποτέ άνθρωπο στη ζωή μου”. Εγώ τότε από μέσα μου ορκίστηκα ότι μόνο αυτό θα κάνω απο δώ και πέρα. Επίσης τη καταράστηκα και την ίδια μέρα που χτυπούσε τη κουδούνα στο σχόλασμα της έφυγε από τα χέρια και της έσπασε τα μούτρα. Εγώ γέλασα και εκείνη μου φώναξε: “Χάσου από μπροστά μου δαίμονα! Γρουσούζη.” Έβαλα τα κλάματα και της είπα “Το κοκίτη να βγάλεις κωλόγρια” και έφυγα τρέχοντας στο αυτοκίνητο του μπαμπά. Τη επομένη δεν ήρθε στο σχολείο γιατί αρρώστησε από ότι μάθαμε από κοκίτη. Δέκα μέρες έκανε να μου μιλήσει άνθρωπος μετά από αυτό το περιστατικό.
Ό μόνος που με κάνει παρέα είναι ο Γιωργάκης ο Νόβας που τον λένε και Αθανασιάδη. Ήταν βλαμένος και είχε μείνει στην ίδια τάξη αλλά ήταν καλό παιδί και πάντα έκανε ότι του ζητούσα. Έγραφε και ποιήματα όπως αυτό εδώ: “Κι ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα/μου τά ‘δειχνες και μου ‘λεγες/γαργάλατα, γαργάλατα”. Η γιαγιά μου η Κατίνγκω μου έλεγε να μην έχω πολλά πάρε δώσε μαζί του γιατί τη κουνάει την αχλαδιά και να μην του γαργαλίσω ποτέ τα στήθια όσο και να επιμένει. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και τον ρώτησα τον ίδιο και από τότε δεν μου ξαναμίλησε. Δεν πειράζει σε καμία δεκαριά χρόνια θα το έχει ξεχάσει.
Για να μη με λένε και μπακούρι εκτός από γρουσούζη οι συμμαθητές μου, τον Σεπτέμβρη που θα γυρίσω από τα Χανιά θα ζητήσω από τη Μαρίκα να τα φτιάξουμε για να τους κλείσω τα στόματα και θα βάλω ξανά υποψηφιότητα για πρόεδρος της τάξης. Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά θα με ψηφίσουν από φόβο μη τους καταραστώ. Σε αυτό θα με βοηθήσει και ένας άλλος φίλος μου καλός ο Πάνος ο Κόκκας που έχει την μαθητική μας εφημερίδα και θα μου πάρει συνέντευξη και θα βάζει φωτογραφίες μου.
Πέρσι μαζί με το Κόκκα κατάφερα και έκανα πρόεδρο τον Νόβα αφού πέτυχα να ακυρωθεί η ψηφοφορία που έβγαζε τον Παπανδρέου πρώτο βαζοντας τον πατέρα μου να πει ψέματα στην κυρία Φωτούλα ότι τον είδε που πήγαινε μπουρδελότσαρκες και ότι κάπνιζε στη πίσω αυλή του σχολείου. Η μαμά έμαθε τα κατορθώματα μου και χάρηκε πάρα πολύ. Μόνο ο θείος ο Λευτέρης στράβωσε και με μάλωσε αλλά χέστηκα.
Ο μπαμπάς μου είπε όταν μεγαλώσω να ασχοληθώ με τη πολίτικη που έχει λεφτά και παιδιά σα και μένα πάνε μπροστά. Αυτό θέλω θα κάνω. Κάποια μέρα να κυβερνήσω αυτό το τόπο και όλοι οι Έλληνες να φωνάζουν το όνομα μου στους δρόμους.

ΣτΣ: Ο μικρός Κωστάκης πέτυχε τους στόχους του. Όλοι οι Έλληνες κάποτε φωνάξαν το ονομά του στους δρόμους αλλά μαζί με μία άλλη μια λέξη: Κάθαρμα! (Ιούλιος 1965)

Με λένε Κώστα και είμαι από τη λεβεντογέννα Κρήτη. Όταν μεγαλώσω θα γίνω πολλά πράματα. Στόχος μου είναι να καταφέρω να με θυμούνται όλοι οι Έλληνες. Τώρα εάν θα με θυμούνται για καλό δε με πολυνοιάζει. Φτάνει να με θυμούνται.
Δεν έχω πολλούς φίλους γιατί με φωνάζουν γρουσούζη. Γιαυτό φταίει η κυρία Φωτούλα. Με έβαλε τιμωρία μια μέρα επειδή πέταξα μια πέτρα στο κεφάλι ενός συμμαθητή μου του Γιώργου και του το άνοιξα στα δύο. Από τότε έμεινε ηλίθιος από τη πετριά. Πλάκα είχε.
Εγώ βέβαια τον αδερφό του τον Ανδρέα ήθελα να χτυπήσω γιατί μου τη δίνει που με βρίζει συνέχεια και με φωνάζει “Εφιάλτη”. Όλες οι συμμαθήτριές μου τον γουστάρουν εκτός από μία τη Μαρικά που γουστάρει έμενα άλλα τι να τη κάνεις που δε βλέπεται. Σαν σαύρα είναι.
Η κυρία Φωτούλα έμαθε τι έκανα και με έβαλε τιμωρία να γράψω εκατό φορές στο πίνακα “Δεν θα ξαναβλαψω ποτέ άνθρωπο στη ζωή μου”. Εγώ τότε από μέσα μου ορκίστηκα ότι μόνο αυτό θα κάνω απο δώ και πέρα. Επίσης τη καταράστηκα και την ίδια μέρα που χτυπούσε τη κουδούνα στο σχόλασμα της έφυγε από τα χέρια και της έσπασε τα μούτρα. Εγώ γέλασα και εκείνη μου φώναξε: “Χάσου από μπροστά μου δαίμονα! Γρουσούζη.” Έβαλα τα κλάματα και της είπα “Το κοκίτη να βγάλεις κωλόγρια” και έφυγα τρέχοντας στο αυτοκίνητο του μπαμπά. Τη επομένη δεν ήρθε στο σχολείο γιατί αρρώστησε από ότι μάθαμε από κοκίτη. Δέκα μέρες έκανε να μου μιλήσει άνθρωπος μετά από αυτό το περιστατικό.
Ό μόνος που με κάνει παρέα είναι ο Γιωργάκης ο Νόβας που τον λένε και Αθανασιάδη. Ήταν βλαμένος και είχε μείνει στην ίδια τάξη αλλά ήταν καλό παιδί και πάντα έκανε ότι του ζητούσα. Έγραφε και ποιήματα όπως αυτό εδώ: “Κι ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα/μου τά ‘δειχνες και μου ‘λεγες/γαργάλατα, γαργάλατα”. Η γιαγιά μου η Κατίνγκω μου έλεγε να μην έχω πολλά πάρε δώσε μαζί του γιατί τη κουνάει την αχλαδιά και να μην του γαργαλίσω ποτέ τα στήθια όσο και να επιμένει. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και τον ρώτησα τον ίδιο και από τότε δεν μου ξαναμίλησε. Δεν πειράζει σε καμία δεκαριά χρόνια θα το έχει ξεχάσει.
Για να μη με λένε και μπακούρι εκτός από γρουσούζη οι συμμαθητές μου, τον Σεπτέμβρη που θα γυρίσω από τα Χανιά θα ζητήσω από τη Μαρίκα να τα φτιάξουμε για να τους κλείσω τα στόματα και θα βάλω ξανά υποψηφιότητα για πρόεδρος της τάξης. Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά θα με ψηφίσουν από φόβο μη τους καταραστώ. Σε αυτό θα με βοηθήσει και ένας άλλος φίλος μου καλός ο Πάνος ο Κόκκας που έχει την μαθητική μας εφημερίδα και θα μου πάρει συνέντευξη και θα βάζει φωτογραφίες μου.
Πέρσι μαζί με το Κόκκα κατάφερα και έκανα πρόεδρο τον Νόβα αφού πέτυχα να ακυρωθεί η ψηφοφορία που έβγαζε τον Παπανδρέου πρώτο βαζοντας τον πατέρα μου να πει ψέματα στην κυρία Φωτούλα ότι τον είδε που πήγαινε μπουρδελότσαρκες και ότι κάπνιζε στη πίσω αυλή του σχολείου. Η μαμά έμαθε τα κατορθώματα μου και χάρηκε πάρα πολύ. Μόνο ο θείος ο Λευτέρης στράβωσε και με μάλωσε αλλά χέστηκα.
Ο μπαμπάς μου είπε όταν μεγαλώσω να ασχοληθώ με τη πολίτικη που έχει λεφτά και παιδιά σα και μένα πάνε μπροστά. Αυτό θέλω θα κάνω. Κάποια μέρα να κυβερνήσω αυτό το τόπο και όλοι οι Έλληνες να φωνάζουν το όνομα μου στους δρόμους.

ΣτΣ: Ο μικρός Κωστάκης πέτυχε τους στόχους του. Όλοι οι Έλληνες κάποτε φωνάξαν το ονομά του στους δρόμους αλλά μαζί με μία άλλη μια λέξη: Κάθαρμα! (Ιούλιος 1965)

Με λένε Άννα και όταν μεγαλώσω θα γίνω διαβόητη δημοσιογράφος. Γιατί Μπορώ…
Είμαι πολύ καλή μαθήτρια και αγαπητή στις συμμαθήτριες μου. Όλες εκτός από μία τη Τατιάνα που σε αυτήν οφείλω το παρατσούκλι μου «Τσούχτρα» που πολύ με πληγώνει. Τη μισώ, τη μισώ,τη μισώ,τη μισώ! Για αυτό και εγώ για να την εκδικηθώ φρόντισα να μάθει η κυρία Φωτούλα τί κάνει η σιχαμένη στις τουαλέτες κάθε διάλειμμα με έναν συμμαθητή μου το Νίκο, ένα τριχωτό ζουμπά που νομίζει ότι θα γίνει και αυτός δημοσιογράφος όταν μεγαλώσει. Η κυρία Φωτούλα τους έβαλε τιμωρία να λένε τη πρωινή προσευχή συνέχεα εναλλάξ και το Πάσχα το «Ανάσταση Χριστού Θεασάμενην» που είναι και ποιο δύσκολο. Βέβαια μια άλλη συμμαθήτρια μου η Ελένη η Λουκά τσαντίστηκε πάρα πολύ με αυτό, γιατί αυτή έλεγε συνέχεια τις προσευχές. Έτσι οι συμμαθητές στο Νικολάκη κολλήσανε το παρατσούκλι «Ζακύνθου». Πολύ το χάρηκα που γίνανε ρεζίλι.

Με λένε Άννα και όταν μεγαλώσω θα γίνω διαβόητη δημοσιογράφος. Γιατί Μπορώ…
Είμαι πολύ καλή μαθήτρια και αγαπητή στις συμμαθήτριες μου. Όλες εκτός από μία τη Τατιάνα που σε αυτήν οφείλω το παρατσούκλι μου «Τσούχτρα» που πολύ με πληγώνει. Τη μισώ, τη μισώ,τη μισώ,τη μισώ! Για αυτό και εγώ για να την εκδικηθώ φρόντισα να μάθει η κυρία Φωτούλα τί κάνει η σιχαμένη στις τουαλέτες κάθε διάλειμμα με έναν συμμαθητή μου το Νίκο, ένα τριχωτό ζουμπά που νομίζει ότι θα γίνει και αυτός δημοσιογράφος όταν μεγαλώσει. Η κυρία Φωτούλα τους έβαλε τιμωρία να λένε τη πρωινή προσευχή συνέχεα εναλλάξ και το Πάσχα το «Ανάσταση Χριστού Θεασάμενην» που είναι και ποιο δύσκολο. Βέβαια μια άλλη συμμαθήτρια μου η Ελένη η Λουκά τσαντίστηκε πάρα πολύ με αυτό, γιατί αυτή έλεγε συνέχεια τις προσευχές. Έτσι οι συμμαθητές στο Νικολάκη κολλήσανε το παρατσούκλι «Ζακύνθου». Πολύ το χάρηκα που γίνανε ρεζίλι.

Με λένε Σοφία. Η καταγωγή μου είναι από τη Καλαμάτα και ξέρω από καλό λάδι γι’ αυτό εμπιστεύομαι το Άλτις μέχρι τη τελευταία του σταγόνα. Οι συμμαθητές μου με φωνάζουν Σοφούλα και κάποιοι από αυτούς Φούλα γιατί με ζηλεύουν επειδή είμαι η πιο καλή μαθήτρια της τάξης και η πιο έξυπνη. Βέβαια κάποια στιγμή θα τους κάνω να το μετανιώσουν πικρά, που με λένε έτσι. Η μαμά μερικές φορές με φωνάζει Στρίτζω που δε ξέρω τι σημαίνει αλλά από τη μούρη της όταν το λέει μπορώ να καταλάβω περίπου. Καλύτερος μου φίλος είναι ο Κωστάκης. Τον αγαπώ γιατί είναι από καλή οικογένεια και ο μπαμπάς μου είπε να τον έχω από κοντά γιατί κάποια στιγμή θα κυβερνήσει την Ελλάδα. Είναι τεμπέλης και μεγάλο τούβλο γι’ αυτό τον αφήνω να αντιγράφει από εμένα στα διαγωνίσματα μπας και καταφέρει να αποφοιτήσει από το Δημοτικό και τελικά κυβερνήσει. Η συμμαθήτρια μου η Θοδώρα τον φωνάζει συνέχεια «μπάμια» και εκείνος βάζει τα κλάματα. Έτσι εγώ για να την εκδικηθώ μια μέρα που είχαμε θρησκευτικά και καθόταν μπροστά μου μαζί με τη διπλανή μου Νατάσσα της πετάξαμε μπιλίτσες από τσίχλες στα μαλλιά και γίνανε αφάνα. Ήρθε την επομένη η μαμά της η κυρία Μαρίκα και μας φώναξε η κυρία Φωτούλα στο γραφείο της και μας έβαλε τιμωρία. Ο μπαμπάς μου όμως κανόνισε και έστειλε στο σχολείο τρεις τενεκέδες λάδι από το καλό, όχι από αυτό που πουλάμε στο μαγαζί, και όλα γίνανε μέλι γάλα με τη κύρια Φωτούλα..

Όπως σας είπα και πριν είμαι πολύ καλή μαθήτρια. Τώρα κάνω Αγγλικά και παράλληλα Γαλλικά μετά θα μάθω Ιταλικά που είναι εύκολα και Τούρκικα. Τώρα Τούρκικα δε ξέρω γιατί, αλλά ο μπαμπάς μου λέει ότι όλο και κάπου θα μου χρειαστούν. Επίσης θέλω να πάω Πανεπιστήμιο γιατί πρέπει να έχω ένα χαρτί στα χέρια μου αν θέλω να προκόψω. Η μαμά μου λέει επίσης ότι πρέπει να μου βρούνε και κάποιον να παντρευτώ γιατί με τη ξινίλα που κουβαλάω θα μείνω στο ράφι. Ο μπαμπάς λέει ότι ακόμα είναι νωρίς. Πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε πάει στη Μύκονο και γνώρισα ένα παιδί, το Φίλιππο που μου άρεσε πολύ και θέλω να τον παντρευτώ όταν μεγαλώσω. Πηγαίναμε συνέχεια με τους γονείς μας για μπάνιο και μια μέρα είδαμε και τον Πέτρο τον πελεκάνο. Πολύ χάρηκα. Έτρεχα να τον πιάσω και προσπαθούσε να με αποφύγει αλλά δεν τα κατάφερε. Τον πήρα αγκαλιά και του έδωσα ένα φιλί. Το ίδιο απόγευμα ο Πέτρος ο Πελεκάνος ψόφησε και ένας κύριος που τον έλεγαν Γαλάτη ήρθε και έκανε παρατήρηση στη μαμά και τον μπαμπά που με είχαν ξαμολήσει για να με ξεφορτωθούν και δεν με πρόσεχαν και προκάλεσα αυτή τη καταστροφή. Η μαμά του είπε ότι ήμουν ένα μικρό παιδάκι που δεν ήξερε τι έκανε και εκείνος τους είπε να πάρετε τη γρουσούζα τη κόρη σας και να μη ξαναπατήσετε στο νησί μας. Πολύ στεναχωρήθηκα, έκλαιγα όλη τη νύχτα. Το επόμενο πρωί φύγαμε. Αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Το καλοκαίρι του Πέτρου Πελεκάνου» που θα το αφιερώσω στη μνήμη του.

Αγαπημένη μου ηθοποιός είναι η Τασσώ Καββαδία. Πολύ μου άρεσε που έκανε στις ελληνικές ταινίες τη κακιά. Όταν μεγαλώσω θα της μοιάσω αν θέλω να αναλάβω και κανένα υπουργείο όταν θα κυβερνήσει ο Κωστάκης που σας είπα πιο πάνω.
Ναι! Τώρα, που το γράφω αυτό θα κάνω. Όταν μεγαλώσω θα γίνω υφυπουργός! Ο μπαμπάς θα είναι περήφανος για μένα. Για την μαμά πάλι δε ξέρω…

ΣτΣ : Η μικρή Σοφούλα κατάφερε να κάνει τον μπαμπά της περήφανο.

Με λένε Σοφία. Η καταγωγή μου είναι από τη Καλαμάτα και ξέρω από καλό λάδι γι’ αυτό εμπιστεύομαι το Άλτις μέχρι τη τελευταία του σταγόνα. Οι συμμαθητές μου με φωνάζουν Σοφούλα και κάποιοι από αυτούς Φούλα γιατί με ζηλεύουν επειδή είμαι η πιο καλή μαθήτρια της τάξης και η πιο έξυπνη. Βέβαια κάποια στιγμή θα τους κάνω να το μετανιώσουν πικρά, που με λένε έτσι. Η μαμά μερικές φορές με φωνάζει Στρίτζω που δε ξέρω τι σημαίνει αλλά από τη μούρη της όταν το λέει μπορώ να καταλάβω περίπου. Καλύτερος μου φίλος είναι ο Κωστάκης. Τον αγαπώ γιατί είναι από καλή οικογένεια και ο μπαμπάς μου είπε να τον έχω από κοντά γιατί κάποια στιγμή θα κυβερνήσει την Ελλάδα. Είναι τεμπέλης και μεγάλο τούβλο γι’ αυτό τον αφήνω να αντιγράφει από εμένα στα διαγωνίσματα μπας και καταφέρει να αποφοιτήσει από το Δημοτικό και τελικά κυβερνήσει. Η συμμαθήτρια μου η Θοδώρα τον φωνάζει συνέχεια «μπάμια» και εκείνος βάζει τα κλάματα. Έτσι εγώ για να την εκδικηθώ μια μέρα που είχαμε θρησκευτικά και καθόταν μπροστά μου μαζί με τη διπλανή μου Νατάσσα της πετάξαμε μπιλίτσες από τσίχλες στα μαλλιά και γίνανε αφάνα. Ήρθε την επομένη η μαμά της η κυρία Μαρίκα και μας φώναξε η κυρία Φωτούλα στο γραφείο της και μας έβαλε τιμωρία. Ο μπαμπάς μου όμως κανόνισε και έστειλε στο σχολείο τρεις τενεκέδες λάδι από το καλό, όχι από αυτό που πουλάμε στο μαγαζί, και όλα γίνανε μέλι γάλα με τη κύρια Φωτούλα..

Όπως σας είπα και πριν είμαι πολύ καλή μαθήτρια. Τώρα κάνω Αγγλικά και παράλληλα Γαλλικά μετά θα μάθω Ιταλικά που είναι εύκολα και Τούρκικα. Τώρα Τούρκικα δε ξέρω γιατί, αλλά ο μπαμπάς μου λέει ότι όλο και κάπου θα μου χρειαστούν. Επίσης θέλω να πάω Πανεπιστήμιο γιατί πρέπει να έχω ένα χαρτί στα χέρια μου αν θέλω να προκόψω. Η μαμά μου λέει επίσης ότι πρέπει να μου βρούνε και κάποιον να παντρευτώ γιατί με τη ξινίλα που κουβαλάω θα μείνω στο ράφι. Ο μπαμπάς λέει ότι ακόμα είναι νωρίς. Πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε πάει στη Μύκονο και γνώρισα ένα παιδί, το Φίλιππο που μου άρεσε πολύ και θέλω να τον παντρευτώ όταν μεγαλώσω. Πηγαίναμε συνέχεια με τους γονείς μας για μπάνιο και μια μέρα είδαμε και τον Πέτρο τον πελεκάνο. Πολύ χάρηκα. Έτρεχα να τον πιάσω και προσπαθούσε να με αποφύγει αλλά δεν τα κατάφερε. Τον πήρα αγκαλιά και του έδωσα ένα φιλί. Το ίδιο απόγευμα ο Πέτρος ο Πελεκάνος ψόφησε και ένας κύριος που τον έλεγαν Γαλάτη ήρθε και έκανε παρατήρηση στη μαμά και τον μπαμπά που με είχαν ξαμολήσει για να με ξεφορτωθούν και δεν με πρόσεχαν και προκάλεσα αυτή τη καταστροφή. Η μαμά του είπε ότι ήμουν ένα μικρό παιδάκι που δεν ήξερε τι έκανε και εκείνος τους είπε να πάρετε τη γρουσούζα τη κόρη σας και να μη ξαναπατήσετε στο νησί μας. Πολύ στεναχωρήθηκα, έκλαιγα όλη τη νύχτα. Το επόμενο πρωί φύγαμε. Αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Το καλοκαίρι του Πέτρου Πελεκάνου» που θα το αφιερώσω στη μνήμη του.

Αγαπημένη μου ηθοποιός είναι η Τασσώ Καββαδία. Πολύ μου άρεσε που έκανε στις ελληνικές ταινίες τη κακιά. Όταν μεγαλώσω θα της μοιάσω αν θέλω να αναλάβω και κανένα υπουργείο όταν θα κυβερνήσει ο Κωστάκης που σας είπα πιο πάνω.
Ναι! Τώρα, που το γράφω αυτό θα κάνω. Όταν μεγαλώσω θα γίνω υφυπουργός! Ο μπαμπάς θα είναι περήφανος για μένα. Για την μαμά πάλι δε ξέρω…

ΣτΣ : Η μικρή Σοφούλα κατάφερε να κάνει τον μπαμπά της περήφανο.

Αντι προλόγου

Τον προηγούμενο αιώνα, ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο αποτελούσε το ιδανικό φυτώριο για την καλλιέργεια των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της Ελλάδας. Από τις τάξεις του πέρασαν άνθρωποι, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έμελε να καθορήσουν τις τύχες αυτής της χώρας. Το όνομα αυτού : Τα Μπουμπουκάκια.

Γνωστές οικογένειες της Αθήνας, της συμπρωτεύουσας αλλά και ολόκληρης της επαρχίας έδιναν σκληρή μάχη και πακτωλούς χρημάτων για να εξασφαλίσουν μια θέση για τα τέκνα τους στα Μπουμπουκάκια. Αποτελούσε ένδειξη κοινωνικής ισχύος και καταξίωσης το γεγονός ότι τα παιδιά τους φοιτούσαν εκεί.

Θεματοφύλακας της αξιοπιστίας του ιδρύματος ήταν η κυρία Φωτούλα Σουρλουλού Τελεμέ. Κάτω από τη σιδηρά διοίκηση που επέβαλε, όλοι ήταν ίσοι και υποχρεωμένοι να ακολουθούν το αυστηρότατο πρόγραμμα σπουδών. Η κυρία Φωτούλα Σουρλουλού Τελεμέ δεν υποκλινόταν σε κανένα μεγάλο όνομα, αντιθέτως τα μεγάλα ονόματα υποκλίνονταν σε εκείνη.
Αρκούσε μια μόνο επίπληξη της για να αποβάλλει μαθητές – ταραξίες δια παντός από το ίδρυμα της. Αξιοσημείωτο δε, είναι ότι όλοι σχεδόν οι μαθητές της σήμερα κατέχουν σημαντικές θέσεις σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Κατά μια έννοια η κυρία Φωτούλα Σουρλουλού Τελεμέ ήταν η μεγάλη του έθνους σχολή…

Έχοντας αναλάβει η ίδια, σαν εκπαιδευτικός, την ΣΤ’ τάξη του δημοτικού είχε σαν παράδοση να γράφουν οι μαθητές της μια έκθεση λίγο πριν από την αποφοίτηση τους περιγράφοντας τους εαυτούς τους καθώς και πώς φαντάζονταν το μέλλον. Οι εκθέσεις αυτές αποτελούσαν το διαπιστευτήριο της φοίτησης τους στα Μπουμπουκάκια. Επιπροσθέτως αποτελούσαν το επιστέγασμα των γνώσεων τους, των δεξιοτήτων τους και των φιλοδοξιών τους.

Η κυρία Φωτούλα Σουρλουλού Τελεμέ, με την σεμνότητα, την ταπεινότητα καθώς και την ευγένεια που την χαρακτηρίζει μου επέτρεψε να ξεκινήσω τη δημοσιοποίηση τους, ώστε όλος ο κόσμος να γνωρίσει και αυτή τη κρυφή πλευρά των σημαντικών προσωπικοτήτων όταν ήταν ακόμα παιδιά.

ΣτΣ:Από τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου ξεκινά η δημοσίευση.