Η ηλιθιότητα είναι αήτητη
Παράδειγμα πρώτο:
Δύο έλληνες κάθονται σ’ένα γραφείο.Ο ένας σε αυτό εργάζεται σαν απλός υπάλληλος ο άλλος απρόσκλητος επισκέπτης, μεγαλοεργολάβος στο επάγγελμα.Ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους.Για ευκολία τον υπάλληλο θα τον ονομάσω Βρασίδα και τον απρόσκλητο μεγαλοεργολάβο Ανανία. Ο Βρασίδας εργαζόταν στο pc του και δεν έδινε σημασία στον Ανανία που κοιτούσε έξω απο τη τζαμαρία.
Ανανίας : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του!
Βρασίδας : …
Ανανίας : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του!
Βρασίδας : …
Ανανίας : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του! Όπου και να τον πιάσεις λερώνεσαι! Ε;
Βρασίδας : …
Ανανίας : Όπου και να τον πιάσεις λερώνεσαι! Αυτοί κρατάνε την οικονομία της χώρας και όποιος λέει το αντίθετο είναι μαλάκας.
Ο Βρασίδας γύρισε και τον κοίταξε προσπαθώντας να καταλάβει για ποιο πράγμα μιλούσε. Ο Ανανίας είχε καρφώσει το βλέμμα του σε εναν αλλοδαπό συνάδελφο του Βρασίδα που συνομιλούσε χαμογελόντας με κάτι συμπατριώτες του. Και το συνέχισε στο ίδιο μοτίβο:
Ανανίας : Κοίτα κοίτα. Παντού χώνει τη μούρη του! Πφφφφφφ!
Ο Βρασίδας σκεφτόταν πώς ο Ανανίας πληρώνεται αδρά για να πληρώνει με πενταροδεκάρες -μπορεί και κάλπικες- αλλοδαπούς εργάτες για τις πολλές εργολαβίες του.Δέν υπάρχει ούτε ένας έλληνας στην εταιρεία του εκτος απο τον ίδιο και τη λογίστρια του. Η κόρη του ειναι φοιτήτρια σε αλλοδαπό πανεπιστήμιο και συγκατοικεί με αλλοδαπές συμφοιτητριές.
Ο Βρασίδας σκεφτόταν πώς δεν υπάρχει θεός τελικά.
Ο Ανανίας σηκώθηκε να φύγει. Καθώς βγήκε απο το γραφείο έπεσε πάνω στον αλλοδαπό που χαμογελούσε νωρίτερα με κάτι συμπατριώτες του,ο οποιος και τον χαιρέτησε πάντα χαμογελόντας.
-Καλημέρα κύριε Ανανία.
-Καλημέρα,καλημέρα. Παντού χώνεις τη μούρη σου εεεεε; Ήταν η απάντηση χαμογελόντας φυσικά και δειχνοντάς του μία σειρα απο απειλητικά κατάλευκα δόντια. Ο αλλοδαπός άντρας τα έχασε γιατι δεν καταλάβαινε γιατι αισθανόταν αυτή την απειλή. Το χαμόγελο του χάθηκε.
Πάνω απο τον Ανανία εκείνη την ώρα πετούσαν ένας γλάρος και ένα περιστέρι.Ο γλάρος τον προσπέρασε αλλά το περιστέρι τον κουτσούλησε στον ώμο.Ο Ανανίας άρχισε να βρίζει χριστιανούς αγίους και τους προϊσταμένους τους.
Ο Βρασίδας που κοιτούσε την σκηνή παγείωσε την άποψή του ότι όντως δεν υπήρχε θεός. Αν υπήρχε τον Ανανία αντί για περιστέρι θα έπρεπε να τον έχεζε στα μούτρα ιπτάμενος ελέφαντας με εντερικά προβλήματα.
Ο Βρασίδας εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε ότι η ηλιθιότητα είναι αήτητη.
ΣτΣ: Κάθε ομοιότητα προσώπων καταστάσεων ή γεγονότων με την ελληνική πραγματικότητα δέν είναι καθόλου συμπτωματική. Η ιστορία δυστυχώς είναι εμπνευσμένη απο γεγονότα που συνέβηκαν σήμερα το πρωΐ κάπου στην Αθήνα
